hinaing ng taong kaharap ko sa salamin

samut sari

2009-08-22T11:07:00.001-07:00

gusto kong maging masaya pero madaming ayaw akoy ngumiti man lang

--
gusto ko ng yakap, yakap ng pagmamahal, gusto ko ng balikat para aking kanlungan, gusto ko ng dilim para may pagtaguan, gusto ko ng pangunawa sa mataimtim kong kaguluhan.

--
mahirap itago ang uhog na dulot ng pagiyak, kahit anong punas di ito mapapawi, isa lamang ang solusyon, ang patigilin ang sanhi, pero pano ba patigilin ang paghikbi?

--
alam kong pasakit na ako, pero di ko alam kung papano tumahan, di ko alam kung sino ang aanasan

batas na pulpol

2009-06-27T13:43:00.001-07:00

Napalunok ako nang marinig ko iyon, hindi ko napaghandaan. Iisipin ko
ba na <proper noun> iyon? Nangilid ang luha aaminin ko. Pumunta ako ng
banyo, naghugas ng kamay. Matagal. Sana di ko na lang nakita. Sana
hindi ako. Sana. Saan na pupunta?

suot

2009-03-25T23:21:00.001-07:00

Ayoko man lang magsabi ng kahit na ano tungkol sa suot ng mga tao. Sa baliktad na rason na dapat din di sila magsabi ng kahit na ano man sa akin.

Ayokong isipin na di nila iniisip ang mga sinusuot nila. Ayokong isipin na pangit ang pili ng mga damit. Lumabas sila ng bahay sa pagaakalang eto ang pinakamagarang suot na gamit nila. Tama, iyon ang pinakamagandang suot sa desisyon nila na bagay sa pupuntahan at okasyon. Wala ako sa posisyon para tanungin ang mali sa suot ng tao.

Wala sinuman ang may posisyon na tanungin ako sa suot ko, pangit man, eto ang angkop sa pupuntahan ko at sa okasyon. Walang dapat ngumiti man lang sa desisyon.

sakit

2009-02-15T16:36:00.001-08:00

Tagal ko na rin na nararamdaman to. Isang buwan at apat na araw. minsan o di lang minsan ko na rin hinamon ang akalang kong matibay ko nang paniniwala. Mali. Oo, mali ang tanungin man lamang eto pero kung ikaw, oo ikaw na nasa salamin na di nakakaramdam ng nararamdaman ko, siguro mali na gawin ko sa isip mo. Maling nagawa ko. Mali na natapos ko nang gawin. Mali na natapos ko nang itanong.

Di Siya sumagot, pagal na siguro sa mga panalangin ko. Pagal sa mga hinaing, pagal sa pang hihingi, pagal na sa akin. Umasa pa rin ako nang itanong ko iyon. Para lang wag kong labanan ang paniniwala kong nahati sa dalawa. Isang pumipigil sa pagtatanong, at isang naghahanap na ng kasagutan, sa isang lunas. Marahil mali, mali ang mga nagawa ko. Mali ako. Ako ay isang mali.

Bumuti na rin ako, sa pagkakaalam ng di manggagamot kong ulo. Siguro tumulong na rin siya. Kasama ang mga mahal na antibayotikong pinabili ng doktor sa akin para yumaman ulit ang mga gumawa nito. Mahal at di ko nakayanang bilhin ang lahat. Anim sa sampung pinabili lang, kapus na ako. Gumamit na ako ng mas murang pamalit. Mas murang lunas na siguro na rin ay nakatulong. May tanong ako sa galing nito, may duda.

Sana rin ay makalakad pa rin ang baliko ko nang tuhod. Makalakad para sa aking pamilya, para sa aming anak. Para madugtungan ang buhay ko pa, ang buhay niya at ang buhay niya.

Naniningil kaya siya? Kasi kung oo, eto na kaya iyon?

Nag-aasam pa rin ako na gumaling. Umaasam sa isang lunas. Kailan? Ewan.

de lata

2009-02-12T00:04:00.001-08:00

Na naman. Eto ang sinabi ko kanina. Kanina nang nagbukas na naman ako ng lata.

tuhod

2009-02-11T23:41:00.001-08:00

Isang araw na naman ang lumipas. Etong araw na to pumasok pa ako. Madaling araw na kanina masakit pa rin ang paa ko, walang magawa kundi pumasok. Sa susunod na araw makakasahod na. Malamang mapagamot ko na to, sana.

Nakalakad pa ako papasok, masakit oo, pero natitiis. Ngayon sobrang sakit na ng kaliwang tuhod ko, pagtayo man di na mabaluktot. Sana matapos na 'to. Sana mayroon nang solusyon.

tuna

2008-07-07T16:31:00.001-07:00

Matagal na rin ako dito sa Makati. Halos isang taon na rin. Madami akong naiisip, marami ring mga haka-haka. Karamihan nito ay ginagawa ko na lang pansarili. Pero kamakailan lang nasabi sa amin ng isa naming kasama sa bahay at trabaho ang matagal ko nang naisip:

"Nakita ako ng isa naming kakilala sa ****. Tinanong niya kung saan ako nagtatrabaho, sabi ko sa MAKATI. Iniisip niya dahil MAKATI Ok ang trabaho, ok ang ayos ng buhay mo. Di niya alam na lintek na tuna yan, malapit ko nang mapanaginipan."

Hayy. Di lang pala ako ang mag-isang nag-iisip nito.

ganoon pa rin

2008-04-19T21:32:00.001-07:00

Marami nang sandali ang lumipas. Maraming segundo, minuto, oras. Ngunit ganito pa rin ako.

Nakita ko ang dating kakilala, sabik din sa pakikipag-kuwentuhan sa kanya, maraming mga bagay, maraming mga kulitan. Bagamat ganon pa rin, masayang malungkot ang ngayo'y pagkikita. Di ako maramot, ayoko lang ibigay ang sa tingin ko pinaghirapan ko. Bagamat nabanggit ko minsan sa kanya pagkat alam ko na makakatulong ito sa kanya at sa tingin ko magiging malaking ambag ito sa aming paglaki, pero mali ako.

Pareho kaming guro, guro na di ko maitatanging minahal kong propesyon. Pero ako iyong gurong di ituturo ang lahat. Ituturo ko lang ang dapat ang kung ang isang estudyante ay sabik sa kaalaman siya na mismo ang magtatanong kung papano pa ito papaunlarin. Magkaiba kami ng paniniwala ng katoto ko. Ibibigay niya ang lahat sa estudyante. Magkasalungat na paniniwala, magkasalungat na uri ng pagtuturo. Maaring makaapekto ang uri ng pagtuturo namin sa uri rin ng pang-unawa ng mga bata.Pero ganito din siguro ako pinalaki ng aking ama, di ko na rin maalala ang mga ito. Malamang kasi kapag may tinuturo siya ako naman ay hindi gaanong nagbibigay atensiyon.

Naalala niyo ba ang kuwento ng pusa at ang leon (malamang tigre) di ko na rin maalala. Walang alam ang leon/tigre. Nagpaturo eto sa pusa, maraming tinuro ang pusa sa leon na mga kaalaman upang mapagibayo pa ang kanyang pangangalap ng mga pagkain kung ito ay gutom. Bagamat isang araw naubos ang pagkain sa tinitirhan nilang gubat, naisip ng leon na kainin na lang ang pusa. Nang kakain na niya ito, biglang tumalon ng malakas ang pusa at umakyat sa mataas na puno, na kahit anong gawin ng leon ay di niya maaabot. Nagtanong ang leon, "Bakit di mo naituro ang pag-akyat sa akin at ang pagtalon ng malakas at mataas?". Dito nagwika ang pusa, "Kung naituro ko ba sa iyo ang ganito, buhay pa kaya ako ngayon?".

Ang kuwento ng pusa at leon ay pagsasalungat sa guro at estudyante, kung ako ay bibigyan ng pagkakataong magpaliwanag.

Madamot nga siguro ako, di ko alam.

ama

2008-02-07T19:31:00.001-08:00

Ika-anim ng Pebrero, dalawang libo at walo. Natapos na ang parati nang inaasahang hatol. Lamang na naman ang kalaban, talo ang mga walang laban. Hindi pala ako perpekto. Di buo katulad ng inaasahan kung ako. Di ako maasahan, di kailanman. Binigo ang mga pangarap sa ngayo'y pagkakulong na. Gusto kong lumiban sa pagdinig upang hindi masaktan pa. Pero eto na ang hatol, heto na ang labas.

Masaya pa rin ako't nahatulan na. Malungkot pagkat di na makakatulong pa. Umiiyak dahil magagalit sila. Masaya't meron nang makikitang bunga. Ngiti pa rin sa gitna ng luha.

amputa

2008-02-07T19:19:00.001-08:00

Mahirap talagang maging masaya nang matagal. Kailangan mong tumigil at lumuha din. Nakakainis isipin na iniisip ko na ako ang magiging tagapagligtas gayong ako ang naging mahina. Marami na rin akong nasitang mga tagapagligtas dati. Sinabihan sila na di karapat dapat sapagkat 'di naman nila kaya ang iniatang na sa kanila. Nakakahiya sila.

Ngayong araw na ito nalaman ko na hindi rin pala ako ang tagapagligtas. Isa ring mahina. Dapat igapos at paslangin upang ang lahi'y di na kuamlat pa. Maayos na parusa na iyon para sa katangahan. Karampatang pagsunog pa sa katawang lupa ating idagdag. Ngayon na!

liyo sa pagtanggap

2007-11-13T19:51:00.001-08:00

May mga bagay na nangyayari dahil nakatakda na. Nakatakda na at may mas mainam na mangyayari, may mas mainam kesa sa akin. Makabubuti kung hayaan na lang. Pagsisihan ang mga hindi dapat at tanggapin ang mahirap ilunok na katotohanan. +

hayy

2007-11-09T20:08:00.001-08:00

Ang hirap abutin ng mga pinipilit kong abutin. Hindi kaya dahil talagang mataas ang mga tangkay ng mga prutas na gusto kong kainin?

Pero gutom ako. Nagnanais kumain. Hindi ba dapat maging sapat na dahilan na iyon para bigyan ako ng aspeto ng katangkaran upang maabot ang mga ito? Pero hindi. Hindi ba ako binigyan ng karapatan para magkaroon ng tangkad kahit na dapat ako ang bigyan. Bakit hindi?

Gumagawa ako ng mga paraan upang sa mga paraang ito ay
manapa'y maabot ang mga prutas, pero wala pa ring nangyayari. Naghahanap ako ng kahoy na maaaring gawin hagdan pero hindi. Wala akong makita, parang nananadya upang wala akong magawa sa bagay na ito. Wala akong makitang magiging pakpak upang lumipad, walang makitang patpat na maging panungkit.

Mahirap pero paano kaya? Pupuwede ba talaga kaya?

kaibigan o kainuman

2007-10-17T21:04:00.001-07:00

Malungkot lang siguro ako kaya ko naiisip 'to. Minsan kaya mawala ako? Hahanapin kaya ako, siguro ng pamilya ko - oo. Pero mga kaibigan kaya? Meron kayang magpapagod para gawin to?

Hayy!

Masarap uminom sinabi ko na iyon dati. Malamang alam ito ng lahat. Mas masarap siguro kapag kainuman mo ay isang kaibigan. Mahirap nang ihiwalay ang dalawang konsepto ngayon. Marami na akong nakasalamuha sa inuman, marami na ang nakikilala ko, marami nang uminom sa iisang basong ininuman ko rin, sumalo sa pagkaing di mo puwedeng kainin ng madamihan pagka't masasabihan kang matakaw.

Pero nasubukan mo na bang mawala sa eksena? Mawala sa umpukan ng mga taong nagsasayahan? Makikita mo, kung ikaw ako, mararamdaman mo, kung ano ang kulang ano ang nawala. Maiisip na ano ba ang gusto mong kasama? Kaibigan ba o kainuman. Di pwedeng piliin ang dalawa kasi isa lang ang puwedeng gampanan ng isang kakilala mo.

Kainuman mo ba siya?

hanggang tumigil sila

2007-10-11T15:51:00.001-07:00

Araw araw na lang ganito. Araw araw masakit. Minsan sa kadadaing ko sa aking anghel siya'y nagsabi:

Hayaan mo na silang manakit total iyon naman ang gusto nilang gawin. Hayaan na lang hanggang sila'y tumigil. Manapa'y magiging bato na tayo sa sakit.

Oo nga no? Naisip ko tama siya. Siguro titigil din ako sa pag iyak. Sana. Sana malapit na.

red horse, pag-ibig at buhay

2007-10-02T20:17:00.001-07:00

Masarap uminom, tama? Masaya mo itong gagawin habang nageenjoy pa rin. Kahit mahilo ka walang pakialam... kasi naman masarap talagang gawin. Kung minsan nandiyan ang mga kaibigan kung minsan ang mga hindi kaibigan ang mga kasama. Masaya pa rin. Kapag nagsawa ka pwedeng umuwi, kapag nasobrahan o ayaw mo na pwedeng isuka.

Malaking kaibhan sa pag-ibig o buhay. Kapag nasobrahan o di kaya ayaw mo na di pwedeng umayaw, di pwedeng sumuko, di pwedeng isuka. Lunuk lang ng lunok. Kahit mabulunan at maging sanhi man ay kamatayan, o di kaya naman ay sobrang hirap sa mundo'y sa iyo kanyang ilalaan.

ubos na ang buhok ko

2007-09-20T11:48:00.001-07:00

Siguro kailangan ko nang tigilan ang kakakamot ng ulo ko. Bawat taghiyawat na matigas na kulay nana na nakukuha ko ay may kasamang isang hiblang buhok. Kung aasamin ko ang pagkaubos ng aking taghiyawat malamang kalbo na ako non.

araw araw na lang...

2007-08-02T20:59:00.001-07:00

Nakausap ko na naman ang kaibigan ko sa salamin. Heto ang kwento niya.

Parati na lang. Di na nagsawa ang panahon na ako naman ay tantanan. Maraming nangyayari... maraming desisyon... at kapag dumating sila... kailangan segundo lang ang magagastos para gumawa ng pasya.

Marami na rin akong napagpasyahan. Sana parang kompyuter na lang na kapag mali ka pwedeng Ctrl-Z. Kaso iba ang hinihingi ng panahon, iba na kung saan kapag sinabi mo itatakda na. Wala nang urungan, magkakamatayan na. Iniisip ko hindi naman ako Presidente ng Pilipinas para gumawa ng mga ganitong pasya pero kahit maliit na tao pala... kailangan.

Marami na akong nagawang mali, mga desisyong pinangatawanan dahil nasabi na. Madaming mali. Tama. Maraming mali na kailangan mong ilunok. Madali sana kung parang laman lang ito ng alimango na halos di mo na kailangang nguyain. Kaso alimango ito na may tira pang balat niya. Sinubukan mo na bang kumain ng alimangong may sipit pa? Masakit pero ginawa ko na. Nasanay na rin siguro ako. Nasugatan na ang ngala-ngala, dila, likurang bahagi ng pisngi, tonsil, labasan ng tinig at kung anu-ano pang mga laman. Maalat alat ang dugong lumalabas dito pero wala akong magawa kundi lumunok. Walang magawa kundi tanggapin.

Naririto ako ngayon para tanggapin ang parusang dala ng mga kinain ko... malapit nang mamatay dahil sa kirot na dulot. Pero patuloy pa ring nabubuhay alang alang sa mga natitira pang pagkain. Matakaw kasi ako. Uubusin ko sila lahat.

Ngunit hindi ako nagsisisi na ginawa ko ito... masarap... masakit... pero busog.

pagtangis sa isang makata

2006-09-21T10:52:00.000-07:00

Naiyak uli ako sa pagkamatay ng isang makata. Nais ko ng ipikit ang pagod ko nang mga mata pero nanghihingi ng paliwanag ang dilim sa asal ko. Subalit nangungutya ang mga nangyayari.. nanghihingi rin ng pahinga. Animo'y isang babaeng nagseselos.

Pagbibigyan kita. Ako'y magpapaliwanag.

Tumulo ang luha na gusto nang umagos kaninang huli ko nang marinig ang usal ng kanyang huling hininga. May mga sinabi pa siyang ikinagulat ko kung bakit ngayon lamang pumaibabaw sa kanyang katauhan. Sa wari mo kasi sa kanya, hindi mo kailanman iisipin ang ganoong uri ng pananalita sa kanya. Masayahin ang batang ito.

Bawat salita't kataga ay tumimo sa akin. Lahat naglalarawan ng kalungkutan. Rinig ko ang bawat dagundong ng mabababang tono, ang tulis ng bawat mapupusok na tining. Ang sakit sa kanyang boses, ang lungkot sa garalgal nito, ang pangunguyapit sa pilit na kaligtasan sa napipintong pagkautas. Larawan ng kanyang malupit na pakikipagsapalaran ang pait sa mukha niya. Ngunit wala akong magawa. Nandoon ako pero wala akong magawa.

Hindi ako ang Diyos pero kaya kong makinig nang maibsan naman kahit papaano ang iyong paghihirap. Kaya kong ipagpalit sa sobrang kaluguran ang mapusyaw na parusang akin nang ramdam. Pagkat doon lang ako may maitutulong. Wag kang magalit. Kung ang akin lamang abuloy sa iyong taghoy ay isa lamang pakikidamay. Pagkat wala din akong pera. Kung bakit kasi ngayon mo pa piniling mamatay. Ngunit meron nga bang pagpipilian? Wala!

Patuloy ang pagimpis ng kanyang tinig na animo'y maglalaho na rin mga ilang minuto pagkatapos ang bawat isa nito. May mamamatay na namang makata. Iisa lang ang ibig sabihin nito. Mababawasan na naman ng isa ang mga nagpupumilit ipasok ang sining sa lumalalang teknolohiyang bunsod ng mga bagong mga tuklas na bagay.

Sunud-sunod na ang paghibik ng aking boses sa gitna ng mga pintig ng aking isip. Patuloy nilang hindi nakikita ang pilit kong pagtatago sa animo'y aswang na pilit na pumapatay sa akin sa pamamagitan ng pagkatakot. Magaling at nagtagumpay ako.

Susunod na rin akong mamamatay.